 |
Kiedy człowiek pojawia się w Amsterdamie, miejscu gdzie stykają się ze sobą wszystkie niemal kultury i wszystkie narodowości i kiedy w głowie nosi się tylko myśl o Buenos i to Buenos jest jedynym ratunkiem przed okrutną rzeczywistością, istnienie wydaje się być nic nie warte. A rzeczywistość okrutna jest zawsze, nawet gdy normalnemu człowiekowi wydaje się, że jest cudowna, bo w głowie siedzi uporczywa myśl „nikt mnie nie kocha”, „jestem brudna”. Z przekonaniem, że jest się nikim, z zachwianiami własnej tożsamości jest żyć bardzo trudno, a taką egzystencję wieść musi Gloria, tytułowa postać powieści Anny E. Kamienieckiej „Dziewczyna z Buenos” (2005, Czarne). Diagnoza brzmi „borderline”, Gloria zdaje sobie sprawę z objawów jej psychicznej choroby, nie udaje jej się jednak znaleźć swojego miejsca na Ziemi, ani w Amsterdamie, ani w Polsce, ani przy boku kochającego ją mężczyzny Marcina. Przypadkowi mężczyźni, narkotyki, alkohol, drobne kradzieże i bezsensowne wędrówki po mieście, gdzie odwiedza się przeróżne miejsca to dla Glorii sposób na życie, sposób, który może doprowadzić tylko do unicestwienia.
W „Dziewczynie z Buenos” Kamieniecka z niezwykłą wprawą nakreśliła portrety psychologiczne kilku postaci, które mają problemy z własną osobowością, które chciałyby w danym momencie być zupełnie w innym miejscu z zupełnie inną osobą. A to przecież stan tak bliski niejednemu z nas, bo przecież nie zawsze życie układa nam się tak, jak sobie to wymarzyliśmy, a marzenie o byciu gdzieś i z zupełnie kimś innym, często staje się tak wyraźne, iż można je pomylić z rzeczywistością. Gloria nie umie nigdzie zostać na dłużej, kocha Marcina, z którym w jednej sekundzie chce być, by w drugiej już usuwać jego numer z komórki. Powtarza też często, iż za bardzo się kochają by mogła żyć normalnie, jak się okazuje, to uczucie przytłacza ją tak bardzo, iż w pewnym momencie zapragnęła nawet śmierci, chcąc popełnić samobójstwo. Życie bohaterów powieści Kamienieckiej jest ciągłą wędrówką po mieszkaniach dawnych przyjaciół i znajomych, przypadkowo spotkanych ludzi, spelunach, brudnych ulicach i parkach. W tych wędrówkach ludzie szukają sensu swojego życia i nie mogą go odnaleźć, bo ciągle coś staje na ich drodze. Zapominają się w narkotykach, alkoholu, w ramionach przypadkowo spotkanych mężczyzn i kobiet i zawsze wracają do marzenia, jakie siedzi w ich głowie, do Buenos, przez które wydaje im się, iż nigdzie nie pasują, iż tu gdzie są nie mogą dłużej żyć. Gloria też pragnie wrócić do Marcina, ale nim to się stanie musi jeszcze odbyć wędrówkę po mieście z Ryszardem przy boku i możemy tylko się domyślać, jaka będzie ostateczna decyzja dziewczyny.
Niewątpliwie Kamieniecka osiągnęła mistrzostwo w nazywaniu uczuć i przeżyć bohaterów swojej prozy. One zawsze przedstawione są tak, że nie mamy wątpliwości, co w danym momencie czują zaprezentowane postacie, które z każdą chwilą stają się nam bliższe, a ich losy nie są nam obojętne. W każdym momencie książka ta wrusza nas coraz bardziej, postępowanie bohaterów niekiedy oburza i na tym polega piękno tej prozy, która staje się dla czytelnika niemałym przeżyciem. Jeśli weźmiemy pod uwagę fakt, że „Dziewczyna z Buenos” to debiut książkowy Kamienieckiej, to możemy mówić o niewątpliwym sukcesie i talencie pisarki, a także o zapowiedzi jeszcze dojrzalszej i jeszcze bardziej przejmującej twórczości.
„Dziewczyna z Buenos” jest także powieścią po przeczytaniu, której musimy zastanowić się nad własnym życiem. I kiedy skonfrontujemy naszą egzystencję z przygodami bohaterów książki myślimy o tym, czy warto ciągle gonić za marzeniem, które z pewnością się nie spełni, czy warto poszukiwać ciągle nowych wrażeń, nowych doznań i uczuć, kiedy ma się przy sobie kochającą rodzinę, przyjaciół, jakiś stały punkt i oparcie. Czasem takie poszukiwania mają sens, bo można przekonać się, iż prawdziwa miłość i prawdziwa przyjaźń znajdują się zupełnie w innym miejscu. Czasem zaś nie warto gonić za czymś, co odległe, bo to co prawdziwe i naprawdę trwałe jest tak blisko, tuż obok nas. Trzeba zatem całą energię włożyć w pielęgnowanie miłości, która stoi obok, wystarczyłoby bowiem, gdyby Gloria dostrzegła ile prawdy jest w wielkim uczuciu, jakim darzy ją Marcin, a wtedy jej życie pewnie wyglądało by zupełnie inaczej.
Zachęcamy zatem do przeczytania „Dziewczyny z Buenos”, która tytułowe Buenos nosiła tylko w głowie i która nie potrafiła znaleźć sobie miejsca na Ziemi. Niewątpliwie jednak powieść Kamienieckiej otworzy nam oczy na wiele istotnych spraw, zmusi do poszukiwań prawdziwego siebie, może czasem skłoni do radykalnych zmian. Z pewnością jednak książka ta będzie doskonałym pomysłem, dla każdego, kto pragnie spędzić wieczór z dobrą powieścią w ręku.
Magdalena Gorzelak
Klub Literacki "LITERA"
Ocena:  [5 z 5 Gwiazdek!] |
|
|
